Σέρρες, μία πόλη που αναζητά απεγνωσμένα την επόμενη ημέρα - Δυστυχώς αυτές οι Τσικνοπέμπτες πέρασαν ανεπίστρεπτη

Γράφει ο κ. Παναγιώτης Καγιογλίδης 

Χτες, Τσικνοπέμπτη είχαμε την μελαγχολική ευκαιρία να γίνουμε μάρτυρες της "αναβίωσης" της παλιάς καλής Σερραϊκής αποκριάς.

Οι εκδηλώσεις που διοργάνωσαν ο τοπικός Δήμος και οι επιχειρήσεις εστίασης πέριξ της οδού έβγαλαν από τη "χειμερία νάρκη" την Σερραϊκή κοινωνία.

Για ένα βράδυ το κέντρο της πόλης θύμισε τις ένδοξες εποχές του Καρναβαλιού της Εθνικής Αντιστάσεως!

Την εποχή της αθωότητας, άνθρωποι κάθε ηλικίας έβαζαν στην άκρη τα προβλήματα τους και γέμιζαν ασφυχτικά τα μπαράκια της «οδού της Αμαρτίας» τα οποία δεν άδειαζαν αν δεν λαλούσαν τα κοκόρια.

Ναι, οι Σέρρες ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να αναδείξουν οποιαδήποτε φημισμένη Αποκριάτική εκδήλωση όπως γίνεται σε Πάτρα, Κοζάνη, Χανιά ή Ξάνθη αλλά αυτό λίγη σημασία είχε για τους Σερραίους.

Τα όργανα άρχιζαν πριν ακόμα δύση ο ήλιος, συνήθως η αρχή γινόταν από τους μαθητές και τους νέους, τα μπουλούκια με εφαλτήρια τα Σχολικά κτήρια και τα στενάκια ξεχύνονταν στους δρόμους.

Η εκκίνηση για την άτυπη καρναβαλική παρέλαση γινόταν από την πλατεία Ελευθερίας όπου στήνονταν τα γαϊτανάκια. Κυριαρχούσαν οι κρότοι από τα αθύρματα και η ιδιαίτερη οσμή από τους αφρούς με τους οποίους λουζόντουσαν οι μασκαράδες, το έδαφος ήταν καλυμμένο από σερπαντίνες και κομφετί.

Το σήμα δεν αργούσε να δοθεί και η πολύχρωμη πομπή κινούσε προς τα πάνω με διεύθυνση την μικρή πλατεία ενώπιον της ΚΕΔΗΣ όπου ο Δήμος Σερρών έστηνε την σκηνή για τα live.

Το αδιαχώρητο επικρατούσε στα μπαράκια όπου οι υπεύθυνοι φρόντιζαν να υπάρχει ζωντανή μουσική αλλά και εκδηλώσεις όπως διαγωνισμοί καλύτερης στολής κ.α..

Δυστυχώς αυτές οι Τσικνοπέμπτες πέρασαν ανεπίστρεπτη

Δυστυχώς αυτές οι Τσικνοπέμπτες πέρασαν ανεπίστρεπτη, πρώτα τα μαγαζιά της Εθνικής Αντιστάσεως άρχιζαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο ή να μετακομίζουν, οι Σέρρες σταδιακά άδειασαν από κόσμο και στα καπάκια η οικονομική κρίση του 2009 «καθάρισε» ότι είχε απομείνει.

Πλέον ο κόσμος πνιγόταν σε έναν κυκεώνα προβλημάτων, δεν υπήρχε χώρος για ξεγνοιασιά.

Οι Σερραίοι είδαμε την πόλη μας να φθίνει, η φτώχεια, η υψηλή ανεργία, η αποεπένδυση, η εξαθλίωση του πρωτογενούς τομέα, η πληθυσμιακή ελάττωση και η απαξίωση των ονείρων/προβληματισμών της νέας γενιάς από την τοπική «γεροντοκρατία» έριξαν το Νομό μας στο βάραθρο της απαξίωσης.

Ένας τόπος που κάποτε πρωταγωνιστούσε μεταξύ των παραγωγικότερων Νομών της Χώρας πλέον έχει καταντήσει ουραγός σχεδόν σε κάθε δείκτη ευημερίας.

Η επιπολαιότητα, η ανεπάρκεια και η κραυγαλέα αδιαφορία που διακρίνει την πλειονότητα των αιρετών εκπροσώπων μας στην κεντρική πολιτική σκηνή αλλά και την αυτοδιοίκηση την τελευταία 20ετία μετέτρεψαν τις Σέρρες σε τσιφλίκι συμφερόντων που αποστραγγίζουν βίαια ότι έχει απομείνει ή ότι καινοτόμο πάει να δημιουργηθεί. Κλείνω εδώ την μεγάλη αυτή παρένθεση για να μην σας πικράνω περισσότερο.

Στο παρελθόν είχαν γίνει αρκετές προσπάθειες για την αναβίωση της Σερραϊκής Τσικνοπέμπτης, ειδικά την εποχή της πεζοδρόμου της Κουντουριώτου, της τελευταίας αναλαμπής ης τοπικής νυχτερινής ζωής αλλά ουδέποτε δεν φτάσαμε σε μία «ολική επαναφορά».

Χτες θέλω να πιστεύω πως έστω κάναμε μία καλή αρχή, ο κόσμος δια της μαζικής προσέλευσής του απέδειξε πως «διψάει» για κάτι νέο, η ζωή να επιστρέψει στο μητροπολιτικό κέντρο.

Η κρίσιμη ερώτηση που τίθεται όμως σε αυτό το σημείο έχει να κάνει με το τι θα συμβεί την επόμενη μέρα, όταν οι Απόκριες παρέλθουν η πόλη θα επιστρέψει στις «εργοστασιακές της ρυθμίσεις» τι θα γίνει;

Θα συμβιβαστούμε ξανά με την εικόνα των άδειων δρόμων μετά τις 10, θα στρουθοκαμηλίζουμε σε μία μοιρολατρική προσπάθεια να πείσουμε τους εαυτούς μας πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα;

Όχι, οι Σέρρες χτες απέδειξε περίτρανα πως μπορεί να δημιουργήσει και να πρωτοστατήσει σε πείσμα των καιρών.

Τα βήματα είναι απλά, στηρίζουμε την τοπική οικονομία, δίνουμε ευκαιρίες στη νεότευκτη επιχειρηματικότητα, ανοίγουμε ευκαιρίες εργασιακής αποκατάστασης για τα λαμπρά μυαλά των Σερρών, ενδυναμώνουμε τους ανθρώπους του πρωτογενούς τομέα και προς Θεού αρχίζουμε να ενεργούμε με βάση ένα βιώσιμο αύριο και όχι το προσωπικό βόλεμα!