Κώστας Γκιουλέκας: Λευτέρη Κογκαλίδη, καληνύχτα…

Έφθασε η ώρα να σ’ αποχαιρετήσω… Είναι πολύ σκληρό να αποχαιρετάς έναν άνθρωπο, στον οποίο οφείλεις τόσα πολλά…

Ήταν ένας μακρινός Οκτώβριος, που σε γνώρισα, μαθητής ακόμη, στην τελευταία τάξη του σχολείου, στην Κρατική Τηλεόραση. Μια μοιραία συνάντηση, που έμελε να καθορίσει το μέλλον μου. Την άλλη ημέρα δρασκέλισα τα σκαλοπάτια της εφημερίδας ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως, την παλιά Γράμμου-Βίτσι.
Ήταν ένα μεσημέρι και μου πρότεινες, αν με ενδιέφερε, να ασχοληθώ με την δημοσιογραφία. Αυτό ήταν το ξεκίνημα… Και έγινε, χάρη σ’εσένα.

Από αυτήν την ημέρα έκανα τα πρώτα μου βήματα στην μεγάλη εκείνη εφημερίδα. Νίκος Μέρτζος, Γεράσιμος Δώσσας, Γιώργος Σαλονικίδης, Γιώργος Βιβιλάκης, Θαλεια Ιωαννιδου, Μανώλης Κανδυλάκης, Δημήτρης Μπούζας και τόσοι άλλοι. Κοντά σε αυτούς εμείς, νέα παιδιά τότε, που ξεκινούσαμε. Ήταν η Μαρία Σιώμου, ο Βασίλης Παπαδημούλης, ο Στεργιος Δεληγιάννης και τόσοι άλλοι. Κοντά σου, κοντά σε όλους εκείνους τους μεγάλους δασκάλους, διδάχθηκα την δημοσιογραφία. Από εκείνο το μεσημέρι και για δεκαετίες ολόκληρες πορεύτηκα, ως δημοσιογράφος, σε εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, περιοδικά, ανταποκρίσεις σε ξένο Τύπο, σε δημοσιογραφικές σχολές, όπου μετέδιδα αυτά που διδάχθηκα.

Το ξεκίνημα ήταν εκείνο το μεσημέρι μαζί σου. Θυμάμαι το πρώτο χειρόγραφο, που προσπάθησα να γράψω. Μου το διόρθωσες τρεις, τέσσερις, πέντε φορές. Ήταν το πρώτο μονόστηλο που έγραψα - μια τόση δα μικρή είδηση, περίπου δέκα αράδες, για τον θάνατο του ηθοποιού Φραγκίσκου Μανέλλη - που δημοσιεύθηκε την επόμενη ημέρα στην εφημερίδα - φυσικά ανυπόγραφο. Ήταν το βάπτισμα του πυρός για την δημοσιογραφική μου πορεία. Αυτό το ξεκίνημα το χρωστώ σ’ εσένα, Λευτέρη Κογκαλίδη. Ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που με οδήγησε στα δημοσιογραφικά μονοπάτια.
Αυτήν την συνεργασία μας στην εφημερίδα, στο Κρατικό Ραδιόφωνο, που κράτησε χρόνια ολόκληρα, δεν την ξέχασα ποτέ. Κι ούτε θα την ξεχάσω.

Χθες το πρωί, στο δωμάτιο της κλινικής, όπου νοσηλευόσουν, ήλθα να σε συναντήσω. Δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε. Είχες πια πάρει τον δρόμο για το στερνό ταξίδι. Σου είχα πει πολλές φορές ότι σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γιατί ήσουν η αφορμή να μπω στην δημοσιογραφική οικογένεια και μου άνοιξες έναν φωτεινό δρόμο στην ζωή μου. Χθες το πρωί, λίγες ώρες πριν φύγεις, σου είπα το τελευταίο ευχαριστώ. Σου είπα το τελευταίο αντίο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είμαι βέβαιος ότι το κατάλαβες, το ένιωσες, μέσα στον λήθαργό σου.

“Λευτέρη, ως παλιός μαθητής σου, ως φίλος, ως συνεργάτης, ως συνάδελφος στην δημοσιογραφία, σου στέλνω τον ύστατο χαιρετισμό. Δεν θα σε ξεχάσω όσο ζω. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Θεσσαλονίκης, που τόσο αγάπησες, το χώμα που θα σε σκεπάσει” αναφέρει ο Υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης Κώστας Γκιουλέκας..